วัดจามเทวี ลำพูน Wat Chamdhevi in Lamphun province, Thailand

Д-р Никола Бенин

Camadevi (IPA: [tʃaːmaˈdeːʋiː]; Pali: Cāmadevī; Thai: จามเทวี; 7th-century - 8th-century) was the first ruler of Hariphunchai (Pali: Haribhuñjaya), which was an ancient kingdom in the northern part of Thailand today.

Most records of Camadevi mention her life period differently. For example: A book called “Chinnakalmalipakorn” said that she reigned in 662 for 7 years; Manit Wallipodom’s research mentioned that she was born in 623, reigned in 632 for 17 years and died in 715 at the age of 92; and The legend of Camadevi translated and edited by Suttavari Suwannapat mentioned that she was born in 633, reigned in 659 up til 688 and died in 731.

As written in the Legend of Cāmadevivaṃsa, it was recorded that she was a scion of the ruler of Lavo Kingdom. But according to the mythology, people believe she was a daughter of a wealthy man named Inta, who lived in Nong Duu village, which is in Pasang district of Lamphun at the present time. When she turned 3 months, she was grabbed and taken away by a giant bird. The bird flew over Doi Suthep and gave the young baby to a hermit named Suthewa Rusi. He took good care of her and named her Vi.

Vi grew up well-educated with Suthewa Rusi. As Vi turned 13 years old, he prophesied her destiny and found out that she had a chance to be the ruler of a great kingdom in the future. He built a raft and sent her away to Lavo because it was the most prosperous kingdom at that time. It took months for the raft to reach Lavo Kingdom. As the raft reached the kingdom, people were very amazed by the incident. The King and the queen were very pleased about the girl’s arrival. They kept her and gave her a new name, which was Camadevi.

Camadevi grew up and lived comfortably in the royal court of Lavo Kingdom. After the ruler and his wife were informed by the fortuneteller that this girl had glory to become the powerful ruler of a great kingdom and would also marry a great man, they raised Camadevi position to be the Princess of Lavo and arranged a coronation for her when she was 14 years old.

วัดศรีสุพรรณ เชียงใหม่ Wat Sri Suphan in Chiang Mai, Thailand

д-р Никола Бенин

According to the inscriptions found locally on Red Sandstone, King Muang Kæw (1495-1526) of the Mangrai dynasty and his mother ordered a military offical called Khun Luang Ja Kham to bring a Buddha statue to this place and they built a temple in the year 1500 CE. In ancient times the temple was called Srisuphan Aram (= Temple). Later, the Vihara, Chetiya and Ubosot were built in that order and were completed around ten years later. All the buildings together with the surrounding areas and twenty families were given to take care of the Temple.

Srisuphan Temple has been a vast source of knowledge concerning the art, culture, education and handicrafts, including lost-wax casting and silverwork, from the past until the present. There is still a living culture regarding these handicrafts, but knowledge about statue-casting, silverwork and other handicrafts are in danger these days owing to the changing times and there are not many people to whom this knowledge is being passed on.

Nikola Benin. วัดร่องเสือเต้น เชียงราย Wat Rong Seur-Ten in Chiang Rai, Thailand

Д-р Никола Бенин

แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวแห่งใหม่ วัดร่องเสือเต้น ต.ริมกก อ.เมือง จ.เชียงราย พบพระวิหารหลังใหม่ ที่มีศิลปะที่มีความสวยงดงามแปลกตา เป็นศิลปะประยุกต์ที่เป็นเอกลักษณ์ ใช้เฉดสีเป็นสีน้ำเงินฟ้า รูปแบบของศิลปะส่วนหนึ่งมีความคล้ายกับผลงานของ อ.เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ และ อ.ถวัลย์ ดัชนีย์ สองศิลปินแห่งชาติชื่อดังชาวเชียงรายที่รังสรรค์ผลงานอยู่ที่วัดร่องขุ่น ต.ป่าอ้อดอนชัย และพิพธภัณฑ์บ้านดำ ต.นางแล อ.เมือง จ.เชียงราย รวมอยู่ด้วย ผลงานดังกล่าวเป็นฝีมือการรังสรรค์ของ นายพุทธา กาบแก้ว หรือ สล่านก ศิลปินท้องถิ่นชาวเชียงราย ซึ่งเคยเป็นลูกศิษย์ของ อ.เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ ปี

“วัดร่องเสือเต้น” ตั้งอยู่หมู่บ้านร่องเสือเต้น ต.ริมกก อ.เมือง จ.เชียงราย โดยตั้งอยู่ริมแม่น้ำกก ฝั่งด้านซ้ายทางทิศตะวันออกของเทศบาลนครเมืองเชียงราย ในอดีตสถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของวัดร้าง ก่อนจะพบเห็นเศษซากอิฐโบราณสถานในวัดแห่งนี้เป็นจำนวนมาก เมื่อ 80-100 ปีก่อน จากคำบอกเล่าของคนถ้าคนแก่ เล่าว่าในสมัยนั้นยังไม่มีบ้านเรือนและผู้คนอาศัยอยู่มากนัก สัตว์ป่าจึงมีจำนวนมากโดยเฉพาะเสือ ชาวบ้านที่ผ่านแถวนั้นมักชอบเห็นเสือกระโดดข้ามร่องน้ำไปมาตรงที่แห่งนี้ จึงเรียกบริเวณนี้ต่อๆ กันมาว่า “ร่องเสือเต้น” รวมทั้งได้เรียกหมู่บ้านใกล้เคียงบริเวณนี้ว่า “บ้านร่องเสือเต้น” อีกด้วย
       
       วัดร่องเสือเต้นถูกสร้างขึ้นเนื่องจากชาวบ้านร่องเสือเต้น ไม่มีที่ทำบุญในหมู่บ้าน เวลาทำบุญในวันสำคัญต้องไปทำบุญที่วัดอื่นทำให้คนในหมู่บ้านต่างกระจัดกระจายกันไป จึงได้ร่วมกันประชุมศึกษาคิดจะบูรณะวัดร้างตรงบริเวณนี้ เพื่อเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้านร่องเสือเต้น และเป็นที่ประกอบพระพุทธศาสนาในวันสำคัญ จึงบูรณะสร้างวัดแห่งนี้ขึ้นและให้ชื่อว่า “วัดร่องเสือเต้น”  

ซึ่งความโดดเด่นของวัด อยู่ที่ “วิหารวัดร่องเสือเต้น” ได้เริ่มการก่อสร้างเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2548 โดยมีขนาดกว้าง 13 เมตร ยาว 48 เมตร สร้างเสร็จเมิ่อ วันที่ 22 มกราคม ที่ผ่านมาปีนี้ ความโดดเด่นอย่างแรกที่เห็นเมื่อมาอย่างวัดแห่งนี้ นั่นคือ วิหารที่มีความสวยงามและมีเอกลักษณ์ที่น่าจดจำ เพราะใช้โทนสีน้ำเงินฟ้าตัดกับสีทองเพิ่มความโดดเด่น โดยสีน้ำเงินฟ้าของตัววิหารนั้นแสดงถึงธรรมะของค์สมเด็จพระพุทธเจ้าที่ขจรขจายไปทั่วโลก ซึ่งเป็นหลักคำสอนที่เป็นความจริงตามหลักเหตุและผลเปรียบเสมือนดังท้องฟ้าที่สดใส เป็นศิลปแนววพุทธศิลป์ร่วมสมัยที่แฝงด้วยธรรมของพุทธองค์ แสดงถึงการชักนำชาวพุทธให้หันกลับมาเข้าวัด และศึกษาธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน 

ส่วนข้างหน้าพระวิหารนั้น จะมี “พญานาค” ตัวใหญ่ 2 ตัว อยู่คู่กัน ซึ่งเป็นศิลปะที่ สล่านก ได้นำเอารูปแบบผลงานของ อ.ถวัลย์ ดัชนี ศิลปินแห่งชาติ ผู้สร้างบ้านดำ จ.เชียงราย นำมาประยุกต์ อาจารย์ถวัลย์นั้นขึ้นชื่อในเรื่องศิลปะเขา และงา จึงได้นำตรงนี้มาประยุกต์ใช้สร้างขึ้นโดยเฉพาะอวัยวะส่วนที่เป็นฟันพญานาค จะเห็นได้ว่ามีความโค้งงอสวยงามและมีความแหลมคม พญานาคที่นี่จึงดูมีความสวยงาม พลิ้วไหว และน่าเกรงขามไปในตัว 

    ส่วนภายในตัววิหารนั้น เมื่อเข้ามาจะพบเห็นภาพจิตรกรรมฝาผนังอลังการที่อยู่รอบทั่วภายใน ซึ่งเป็นภาพวิจิตรที่เกี่ยวข้องกับพุทธประวัติต่างๆ ลายเส้นของตัวภาพนั้นจะมีความอ่อนช้อยสวยงาม ตามแบบฉบับของคนวาด และอีกหนึ่งที่งดงามอย่างยิ่งที่ต้องพูดถึง นั่นคือพระประธานที่ชื่อว่า “พระพุทธรัชมงคลบดีตรีโลกนาถ" พระประธานสิงห์หนึ่งสีขาวมุก ขนาดหน้าตักกว้าง 5 เมตร สูง 6.5 เมตร โดยมีพระรอดลำพูน จำนวน 88,000 องค์ และแก้วแหวนเงินทองหลายสิ่งถูกฝังอยู่ใต้พระพุทธรูปองค์นี้ รวมทั้งบริเวณพระเศียรก็ได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งได้รับพระราชทานจาก สมเด็จพระญาณสังวรสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก รวมทั้งยังได้รับพระราชทานนามพระพุทธรัชมงคลบดีตรีโลกนาถ ที่หมายความว่า “พระพุทธเจ้าทรงเป็นมงคล เจ้าในความเป็นราชา เป็นที่พึ่งในสามโลก” ซึ่งทำให้ใครหลายคนต่างพาศรัทธาสักการะเพื่อสิริมงคลในชีวิตให้กับตัวเองอีกด้วย 

Link: http://www.manager.co.th/Food/ViewNews.aspx?NewsID=9590000100258